i'll think of something

'sas duruş

2011-12-27T17:20:00.002+02:00

ben biloga bişeyler yazamıyorum keza askerdeyim. asker dediysem işte yatışlı matışlı ortamlar.

kütahya hava er eğitim tugayı'na çıktı acemi birliğim. ocağın 7sinde falan da usta birliğime katılıcam: hava eğitim komutanlığı, güzelyalı, izmir. gelin lan çok güzelmiş oralar.

böyleyken böyle.

hava piyade er levent ince ankara'dan bildirdi.
ama aslında kütahya'dayım. valla bak.

005

2011-11-11T11:26:00.003+02:00

askere gitmişim bile. komtanım yüzbaşı stephen lang çok sinirli, bölüğüm çok denyo. her gün azar. sonra bi şekilde bisürü ortak tanıdık çıkıyo komtanımla. beni rakıya davet ediyo bi takım kızların olduğu bi masada. inatla da kulüp rakısı açıyo, sert geliyo, içemiyorum. zorla içtikçe açılıyorum. masadaki herkes açılıyo. 'komtanım', 'efenim'e, ordan da 'abi'ye dönüşüyo. ben daha kalkıp bölüğe gidicem, sabah içtima var, ama kızlardan biri beni eve götürmeye çalışıyo. o eve gidiyoruz, ama orda da skor yok, yeni bi rakı masası var. sonra aynı ekip bu yeni eve de geliyo. devam.

alarm çalıyo diye telefonu dürttüm parmağımla. meğer biri arıyomuş.
açtım. kapadım. uyandım.

space kitchen

2011-10-23T04:49:00.003+03:00

evet.
bu çok güzel bi meze olur gibi.

midye dolma tava.
bi nevi, crunchy/crispy roll quickchina'daki.
henüz yapmadım ama sanırım yarın deniycem.

midye dolmayı kabuğundan çıkarıp, midye tavada da bulunan, türkçesini bilemediğim, yabancı abilerle batter olarak tabir ettiğimiz çok sıvı hamura batırıp kızartıcam.

olur gibi bu.

004

2011-10-14T13:06:00.002+03:00

lombak (dergi olan) bi sayısında köşelerden birinde bi kare eksik kalıyo. baruter de bana maille yabancı bi karikatür yollayıp bunu türkçeye çevirmemi istiyo. bi türlü çeviremiyorum tam olarak. en sonunda bi kaç arkadaş birleşip hallediyoruz. sabah dergiye gidiyorum işi vereyim diye. meğer maille cevap bekliyomuş bütün gece. gelmeyince başka bişey koymuş.

çeşitli banka ve mağazalardan art arda gelen 4 mesaj 1 arama ile küfürler eşliğinde uyandım.

13. gün

2011-10-09T13:10:00.003+03:00

sabah: türk kahvesiiii!

öğlen: rendelenmiş, çok hafif buharlanmış havuç. az haşlanmış yumurta.

akşam: rakı. haydari. beyaz peynir. humus. rus salatası. domates. salatalık. ve adını bilmediğim iki adet meze.

82 kiloydum tartıldığımda. yani toplamda bi 7-8 kilo vermişim.
hadi geçmiş olsun. hehehe.

12. gün

2011-10-08T01:29:00.002+03:00

sabah: rendelenmiş havuç. üzerine bir miktar portakal sıktım.

öğlen: palamut fileto'yu dökme demir tavaya koyup kapağını kapattım. alt tarafı kızardı, üst tarafı buharda pişmiş gibi oldu. güzel oldu. yanında da az miktarda kereviz püresi.

akşam: ızgara bonfile. brokoli almayı unutmuşum. onun yerine evdeki bi takım maydanoz, acı yeşil biber, kapari ve 1 zeytin gibi şeyleri karıştırıp böyle bi sos gibi bişey elde ettim. o da güzeldi.

11. gün

2011-10-06T22:02:00.002+03:00

sabah: türk kahvesi. annem yapınca köpüklü oluyo. evet. ekmeği ben kızarttım ama. zor olan o bence.

öğlen: portakal suyu ve yoğurda ne yapılabilir? bulamadım bi türlü.

akşam: beyaz peynirin miktarı bu sefer 90gr falan iki parçaya bölüp onları fesleğen ve kırmızı bibere buladım. haşlanmış yumurta. bi de rende havuç yerine traşlanmış havuç, susam ve çörekotu.

10. gün

2011-10-06T01:25:00.002+03:00

sabah: türk kahvesi iyi lan. hep içerim ki ben bunu. türk kahvesi sevenler derneğinden 1 adet kızarmış çavdar ekmeği de hediyesi.

öğlen: yalancı "horenso no ohitashi" yaptım. japon mutfağının bu ilginç yemeği ıspanaktan yapılan bi suşi gibi. sos olarak normalde soya ve dashi kullanılırken bende dashi olmadığı için, dashi'nin tadı da umami ağırlıklı olduğu için evdeki umami paste'i ekledim bi miktar. üzerine de katsuobushi yerine susam koydum bi miktar. yanında da ufak ıspanak yaprakları üzerinde doğranmış domates ve fesleğen var.

akşam: 3 dilim füme et üzerinde 1 adet poşe yumurta çarpı 2. az miktar salata.

9. gün

2011-10-05T00:08:00.002+03:00

sabah: türk kahvesi çok iyi geldi tırt instant coffee sonrası.

öğlen: üstüste koyunca bol gözükse de çok ince dilimlenmiş karabiberli füme et. toplamda 160-170 gr falan. jambondan çok daha iyi.

akşam: az pişmiş ızgara bonfile. dilimleyip salatanın üzerinde yerleştirdim tabağa. üstünde de az miktarda ballı, hardallı, maydanozlu ve kırmızı biberli bi sos var. kırmızı biber taneleri var bi de üstünde. çok güzel onların tadı.

8. gün

2011-10-03T22:08:00.003+03:00

1 haftadan sonra başa dönüyo diyet. o yüzden azcık oynamaya başladım yemeklerle.

sabah: kahve ftw!

öğlen: pişmiş ıspanak en sevmediğim sebze olabilir. o yüzden hem miktarını azalttım hem de püre haline getirdim, sos olarak kullandım.

akşam: etler yanlışlıkla da olsa dolapta dinlenmişler bi süre. su kaybetmişler az. çok da güzel iyi olmuşlar. hiç dokunmadım. az tuz az karabiber. salataya yağ ve limon koymadım. onun yerine etin yanında da biraz aceleye gelse de bir köpük sos var. ferran abi jelatinle yapsa da, ben çok az süt ve daha da az tereyağ ile denedim. oldu gibi sanki. aroma olarak kahve, acı biber ve zencefil var.

*"önümüzdeki hafta kameraya geçcem" sözü versem de, fotoğrafları çektiğim yer itibari ile çok zor olacağını farkettim. sığmıyor. olmuyor. iphone'a devam.

7. gün

2011-10-03T00:42:00.002+03:00

sabah: bu sefer çay vardı. şekersiz.

öğlen: aslında öğlen boş geçmesi gerekiyodu fakat çay kesmedi bi de dışarı çıkıyodum falan felan derken elmamı öğlen yedim.

akşam: sinema öncesi dışarda yemek gerekti keza film 2.5 saat. eve yetişip de akşam yemeği yiyemem gibiydi. külbastı istedim ızgara ete en yakın. yanına da hiç bişey koymayın dedim. ama kebap ustası sanatını konuşturdu, kalbimi kazandı.

*kentpark'taki food court, ikea aydınlatma bölümü gibi. fotoğraf çekmeye çalışırken tabağın 9 farklı gölgesi vardı. biraz azaltana kadar ebem şeyoldu.

6. gün

2011-10-01T23:26:00.003+03:00

sabah: bu sefer buzlu kahve denedim. şeker yerine de 1 çay kaşığı bal koydum.

öğlen: rendelenmiş havuçtan biraz bıktım. ufak parmak şeklinde doğrayıp 5 dakika haşladım. üzerine zencefil koydum. yumurta'nın üzerine de kimyon ve karabiber.

akşam: tavuğu pişirmeden yarım saat önce bir miktar dövüp 1.5cm'e incelttim. tuz karabiber ve biberiye ile terbiyeledim. artık çok efendi olan tavuğu, her iki yüzünü 4er dakika olmak kaydı ilen pişirdim (dökme demir tava gittikçe daha kullanışlı oluyo). salataya sos yaptım bu sefer. vinaigrette yaptım hatta fesleğenli. güzeldi o da.

5. gün

2011-10-01T00:22:00.002+03:00

sabah: rendelenmiş havuç ile ne yapılabilir?

öğlen: olması gerektiğinden daha fazla oldu miktar olarak ama güzel oldu. toplamda 300-350 gr falan lüfer. buharda piştiler. limon ve karabiber eklendi. az da zeytinyağı.

akşam: çok aç değildim ama yesem iyi olur gibi geldi. kontrfile 200gr kadar. tuz. karabiber. salataya ek olarak yanında brokoli var bu sefer!

* soda. sodaaaaa.
** öğle yemeği fotorafı başka yer, başka ışık, başka telefon.

4. gün

2011-09-29T23:55:00.003+03:00

sabah: bugün de iyiydim.

öğlen: "2 dilim portakalın suyu" esprisi yerine efendi gibi 3 küçük portakalı sıktım. yoğurt da suyunu kaybedince bişeye benzemiş. demek ki light yoğurdun olayı da buymuş.

akşam: 1 iricene havuç, 1 haşlanmış yumurta, 250 gr az yağlı b.peynir... ve bitiremedim. çok geldi peynir. 250 dediğin iki tane şömine kibriti kutusu kadar. yenir mi lan o kadar peynir?!

* soda'ya geri dönüş!
** öğlen ve akşam yemekleri yer değiştirebiliyomuş. değiştirdim.

3. gün

2011-09-29T00:34:00.003+03:00

sabah: kahvenin yanında 1 dilim kızarmış çavdar ekmeği vardı. çünkü çok iyi bi çocuk oldum 2 gündür.

öğlen: ıspanak acı bi bitki. baya bildiğin "bitter" dediğimiz acıdan. az pişirince de öyle çok pişirince de. tek başına yemek çok zor. domatesle idare ettik. elmayı da at gibi yemeye başladım. bi tek sapı kalıyo artık "madem ki tek besin bu" diye düşününce. güzel ama.

akşam: aslında baya basite indirgenmiş cobb salad bu sanki. güzeldi.

* soda içmedim bugün, çünkü marketten almayı unuttum.

2. gün

2011-09-27T23:37:00.002+03:00

sabah: kahve

öğlen: 200gr civarı dana jambon ve 150gr falan az yağlı yoğurt. bi dahaki sefere füme et deniyebilirim. jambon baya salam gibiydi çünkü. sevmedim. light yoğurt da dünyanın en çabuk sulanan yoğurduymuş.

akşam: toplamda 230gr civarı 3 adet bonfile. bu sefer dökme demir tavada yaptım. sadece tuz ve karabiber koyup 1 saat dinlendirdim. sonra 6 dakika pişirdim. iceberg ile marulda aynı (8) kalori varmış. ne marul yiycem lan o zaman!

* daha az soda içtim bugün. su aynı.
** hala iphone ve 1 adet masa lambası 1 adet yer lambası ile çekiyorum. önümüzdeki hafta efendi gibi kamerayla çekicem. söz. gibi.
*** kedi canımı benim.

1. gün

2011-09-27T00:48:00.003+03:00

sabah: kahve ve şeker'e yapılabilcek pek bişey yoktu. içildi.

öğlen: haşlanmış ıspanak ve katı yumurta yerine, buharda az pişmiş ıspanak ve poşe edilmiş yumurta. 1 büyük domates yerine 5 adet orta boy cherry domates şeyettim.

akşam: dökme demir tavayı hazırlamam gerektiği için bu seferlik kullanamadım. o yüzden tost makinesinde pişirdim eti. öncesinde de çok az sirke, karabiber, biberiye ve tuzla marine ettim.

* 2 litre civarı su ve yarım litre kadar soda içtim.
** bi de fotorafları iphone ile çektim. o yüzden. işte. bu kadar düzeltebildim. olduğu kadar. evet.

hop

2011-09-26T02:02:00.007+03:00

bi süredir hep ıslak rüya gördüm. o yüzden paylaşmayayım dedim.. şaka lan unuttum hep.

şimdi, yarın(pazartesi) itibariyle, ülkemizde "isveç diyeti" olarak bilinen fekat asıl adı "rigshospitalet diet" ya da "royal danish hospital diet" olan diyeti uygulamaya başlıyorum. isveçlilere atfedilen ama aslında danimarka mamülü bu 13 günlük diyeti fotoğraflayıp koymayı planlıyorum. şans eseri google'da bu diyeti arayıp da bu bloga gelen bahtsız insanlara da bi kaç şeyi açıklayarak bi kıyak yapabilirim. burda da hazırladığım tablo var.

öncelikle, diyeti türkleştiren çok parlak diyetisyen abilerimiz ablalarımız kim bilemedim ama, içerik bambaşka bi hal almış yer yer. kimi ikame ürünleri anlayabiliyorum, keza ülkemizde bi çok şeyi bulmak kolay değil. fakat diyet türkçe bi şekilde listelenirken bazı miktarlar kaybolmuş aradan. üşenmedim, aradım. buldum.

misal; miktar belirtmeden "haşlanmış yağsız balık" olarak geçen kalem, orjinalinde 200gr buharda pişmiş morina, ki kendisi ülkemizde pek bulunmayan bi balık. alternatifi olarak deniz levreği ya da alabalık önermiş bir takım insanlar.

veyahut; "1 dilim salam" gibi çok saçma bişey var türkiş listede. 1 dilim salam ne lan?! bi kere bahsedilen şey bizde olmayan "ham". 1 dilimden kasıt da 250gr, başparmak kalınlığında bi dilim. bunu da efendi gibi 200-250gr civarı dana jambon'la ikame edicem ben şahsen.

en sevdiğim; "2 dilim portakalın suyu" diye bişey var internette bulabileceğiniz listelerde. hangi hayvan evladı çevirmiş onu bilemiyorum ama "200ml orange juice" nası 2 dilime dönüşmüş, ilginç.

bir de; varolan listelerde ıspanak var bazı bazı. demiş ki mesela "1 porsiyon ıspanak". ne kadar ıspanak bir porsiyon onu dememiş ama. başka bi gün için de demiş ki mesela "haşlanmış ıspanak". aynı listede böyle bi durum var o da şundan kaynaklı sanırım ki, "boiled celery" deniyor orjinal listede başka bi yerde ise "400gr spinach". kereviz sapı bulamayız gibi düşünmüş birileri ki ıspanak yensin emretmiş. haşlanınca da leş gibi oluyor ıspanak bence. buharda çok az pişmişi veya hiç pişmemişi daha güzel bana.

ölçüsünden tam emin olamadığım şey yoğurt. bizdeki yoğurt, ecnebilerin "natural yoghurt"una yakın (şekersiz, meyvesiz, vs), hatta en çok da "greek yoghurt" dediklere şeye yakın. fakat yine de kendine has. türkçe halinde listede 100gr olarak gözüküyo. fakat orjinal versiyonda "1 cup of yoghurt" olarak geçiyor ki aşağı yukarı 240gr gibi bişey oluyo o da. az yağlı yoğurt alıp 200gr'da anlaşalım istiyorum.

listede bolca bulunan haşlanmış yumurtayı da yer yer "poached egg" (tam türkçesi yok bunun. çılbır tipi yumurta falan diyolar) tipine sokabilirim gibi geldi. (poşe şeklinde kullanılıyomuş zaman zaman)

bi de son olarak 7. gün menüsü şu şekilde bizdeki versiyonda:
-sabah: şekersiz çay; öğlen: 1 biftek (200gr), 1 meyve; akşam:temiz hava.

ecnebi stayla ise şu şekilde:
-sabah:şekersiz çay; öğlen: derin nefes, bol su; akşam 1 ızgara et (200gr), 1 elma.

onu da akşam ve öğle yemeğini birleştirip (lunner? dinch?) akşamüzeri bi saatte yemeyi planlayarak düzenliyorum gibi.

eyyorlamam bu kadar.

*orjinalden kastım ingilizce olan bize gelmeden önce evropalarda, amerikalarda yaygınlaştığı zamanlarda düzenlenen hali.
**bi de buharda pişmek, ızgara falan aynı gibi bence. sanki. deniyecez bakalım.

003

2011-09-15T12:02:00.003+03:00

loosely based on a true story.

zeki demirkubuz ile buluşuyorum. nurhayat(eşi) bilgisayar oyunları üzerine bi ders veriyo. biz de sınıfta oturuyoruz. sonra ders bitiyo dağılıyo sınıf. çıkıcaz dışarı. tam kapıdayken dönüyo "ha bu arada, o kaza yüzünden işler mahkemeye kadar gitti. çok canım sıkıldı! niye hemen haber vermiyosun!!" diye bağırıyo. "abi kaza olur olmaz geldim yanına söyledim ya? ehliyetini falan aldım senin fotokopi çektim geri getirdim falan hani?" diyorum. "olsun hemen söyliycen. niye bekliyosun!.." falan diye devam ediyo. ama sürekli araya öğrenciler giriyo ikişer üçer. bi türlü bitiremiyoruz tartışmayı. bunaldım.

"ben bi ayakkabılarımı alıyım" diye sınıfa döndüm geri
uyandım.

002

2011-09-14T23:42:00.003+03:00

sabah uyandığımda yazmayıp şimdi yazdığım için sadece genel konusunu hatırlıyorum.

kocaman bi nehrin kenarında bi şehir var dümdüz dağ yamacına kurulmuş. o dağın yüzünde de devasa bi kale var. kalenin duvarı(a.k.a. dağın yamacı) baya el emeği göz nuru bi dış duvar. bisürü rölyef var. böyle 200 metreye 50 metre falan bi duvar. biz cüceyiz. şehri devlere karşı koruyoruz. bi de rus'uz. rus cüce. nehir volga değil de thames idi fakat.

baktım biticek gibi değil savaş
uyandım.

001

2011-09-13T12:16:00.005+03:00

"burası boş kalmış lan. o zaman ben buraya uyanmadan hemen önce gördüğüm rüyayı yazayım gün aşırı. keza bu aralar çok uyuyor ve çok rüya görüyorum." diye düşünüp aklımda kaldığınca bişeyler yazayım dedim abilerim ablalarım.

baya sarayda falan bi yerde yemekteyiz asiller ilen; lorduydu, düküydü... fakat mekanda 5-6 kocaman masa var, düğünde gibi. bizimkinde prens oturuyo. prens de the office dizisindeki jim halpert, karşısında da pam. iş için paris'e gitmeleri gerekiyomuş da "iptal edemez miyiz abi?" diye soruyo sıkıntılı bi şekilde. "gitsenize lan işte mınakoyim. bedave tatil" diyorum, ikna oluyo, keyifleniyo. sağımda oturan kadın hiç konuşmuyo. dilsiz gibi. yemek bekliyoruz. garsonlar yavaştan masalara iskender dağıtıyo. bizimkine daha çok var. garsonu çağırıp fındık lahmacun istiyorum masadakilere. "tabi abim" diyip gidiyo. o gelmeden iskender geliyo.

telefon çaldı.
uyandım.

blind eye

2011-07-28T18:18:00.002+03:00

abimle babamın şöyle bi olayı var:

abim, benim hatırladığım kadarı ile, lise civarında sigaraya başladı. hatta önceleri uzun bi süre pipo içiyodu. sora yine sigara. yani takribi bi 17-18 senedir sigara içiyo. evde içmedi mesela, babam varken. ama içerdi işte yine ara sıra.

babam abim sigara içmiyomuş gibi davranıyo. abim de babam bilmiyomuş gibi davranıyo. halbuki babam abimin sigara içtiğini biliyo. abim de babamın bunu bildiğini biliyo. ama hiç konuşulmuyo ve böyle sürüp gidiyo.

bunlar 34 ve 57 yaşında iki adam.

çok güzel değil mi.

integrity

2011-07-28T04:42:00.004+03:00

ergenliğimdeki denyolukları düzeltmeye çalışıyorum ergenlik sonrası dönemde (ya da bilemedin geç ergenlikte). çalışırken borçlanıp emeklilikte borç ödemek gibi. ay lav teşbih.
eskiden daha bok suratlı bi insandım misal. "insanlara kötü davranırdım"dan ziyade "üslubum bok gibiydi" diyebiliriz. ailemle -özellikle annemle ve kardeşimle- olan ilişkimde de böyleydi. hep kavga, bağırış, laf sokma, vs.

şimdi yavaş yavaş, beynimin el verdiği ölçüde düzeltiyorum bunları ama hep beceremiyorum tabi. arkadaşlarım değişiyo gerçi. yeni tanıştıklarıma bok gibi davranmadığım sürece sorun yok. eskileri de ya alışıyo ya da karşılıklı bi olgunlukla düzeltiyoruz durumları.

aile ile ilgili ise, daha sabırlıyım iletişimde sanırım. öyle bi düzelme var. oturup konuşabiliyorum, hala arada tartışmalar falan olsa da.

sevgililik mevzusunda çok şanslı olmadım ama ergenlikten beri. geçtiğimiz 8 senede 5 kızarkadaşım falan oldu sanırım. sayayım bi.. evet. beş. "bu şanssızlık benim denyoluğum ve davranışlarım yüzünden" diye düşünüyodum başlarda da giderek tersi bi hal aldı. lakin ki öyle değilmiş. bu nedenle çok da düzeltemedim o işi.

garip amına koyim kızlar.
hep çok normal şeyler istedim ben onlardan. yeri geliyor yemek yiyelim, diyorum, yeri geliyor dolanalım dışarlarda, yer geliyor sevişelim evde. normal, bildiğimiz ilişki; filmlerde, dizilerde, kitaplarda, oyunlarda gördüğümüz. o kadar biliyorum ben çünkü. referansım çeşitli ortamlardaki(media) hikayeler. birbirini sevme, sayma, sadık olma gibi ailelerimzden gördüğümüz, efenime söylim geleneklerimize göreneklerimize uygun, helal süt emmiş bi ilişki. "düz adam" ilişkisi istiyorum lan ben. sıkılmıyorum ben ondan.

kızlar ama hepsi başka bişey istiyo-istediler. sürekli de değişiyo o istek ilişki sırasında. ama bununla birlikte hiç özveri yok. ya da bi durup da mantıklı düşünme yok... ya daa.. hah! amaç(intent) ve faaliyet(action) uyumsuz dolayısıyla işin sonucu(outcome) saçma sapan!
dur lan örnekliyim anılarımı tazeleyip, canım çekti:

"en süper arkadaş olalım, birbirimizi çok sevelim, herşeyi yapalım!" / ama daha 1 aydır tanışıyor (yazar burda 'tanışıyor' diyor. 'birliktelik' demiyor) olmamızın bi önemi yok.

"beni rahat bırak. biraz rahat ol. rahat sevgililer olalım." / ama kesinlikle sevgili gibi davranmayalım. hatta arkadaşlarımızın yanında hiç sevmeyelim birbirimizi.

"hep birlikte olalım. evlenelim hatta biz" / daha ergenliğe yeni girilmiş falan önemli değil.

"beni sev. beni sev. beni sev. beni sev. sev" / çok sevmiyorum gibi ama sanki seni. biraz değiştireyim. sürekli eleştireyim. kafanı sikeyim.

"en bi çok sevgili olalım. bağlanalım iyicene" / ama ben başkalarıyla da olayım arada. nası olsa farketmezsin. bunu farkedip üzülsen bile önemli değil. çünkü nası olsa bi sonrakini bilemezsin.

"bana saygı göster. önemse" / ama her dışarı çıktığımızda kendimi rezil edeyim sana ve arkadaşlarıma. yalnızken de hiç bi hareketim saygı uyandırmasın sende.

"bu halimiz çok iyi. böyle olsak ya hep" / aslında hiç sevmiyorum bu hali. olmasa daha iyi. hatta olmasın lan. sigigit!

..
bu saatte bu kadar hatırlayabildim. bana komik. size değildir heralde. ama olsun.

gızlar,

diyceğim o ki:
2 dakka normal olun mına koyim.
ne gerek var böyle şeylere? "ne gerek var" derken:
yaptıklarınız ettiklerinizi yapın, yapmayın demiyorum hobi olarak yine yapın. ama madem öyle yapıcaksınız, ne gerek var lan ilişkiye, bi efenime söyliyim commitment'a(bağlanma?), sorumluluğa falan? takılın abi. niye zorluyosunuz kendinizi?

götünüz başınız ayrı oynamasın. bişey istiyosanız, ona göre davranın, uğraşın.

hadi kıçım açık uyumaya gidiyorum ben. rüyada kalite.

hepinize bon voyaj.
memegötmemegötmemegöt

oh hooooooooo

2011-07-18T01:26:00.002+03:00

mikrodalgada ısıtılmış domatesli makarna ne kadar güzel geldi şimdi! denişik!1!1!!!111 evet. haaaaydi gunayt.

rus salatası ne güzel lan

2011-05-22T01:28:00.004+03:00

yalnız kalmayı seviyorum lan ben!

ailem tatile gitti yine. her sene böyle 1-2 hafta bi süre kayıplara karışıyolar. çok da güzel iyi oluyo.
bu sefer abim de kendi evinde. tamamen bana kaldı ev. 25 yaşında olup da ailemle yaşıyo olmam bi yana - bu kısa süreli yalnızlık çok iyi geliyo bana.
ama;
tam da yalnızlık değil gibi aslında.
yani, ailemin 1 hafta sonra dönüceğini biliyorum.
sevgilim gelip bende kalıyo zaman zaman.
arkadaşım bi ufak rakı kapıp geliyo gün be gün.
bunlar olmasa sevmem heralde o kadar da yalnızlığı.
bu da böyle bi denyoluk.
ama sonunda bana kalıyo ev yine. o güzel. kendi başına yemek yapıp, bulaşık yıkayıp, etrafı toplamak. "illa da birileriyle paylaşayım" gibi bi hevesim olmuyo.
evet.
güzel işte yalnız olmak. çok da ihtiyaç yokmuş gibi geliyo. yani, işte, az ihtiyaç var. gibi. evet.
ben yaparım lan tek başıma.
olur o.

bi takım şeyler daha söyliycektim de unuttum.
memegötmemegötmemegöt.

o değil de robert plant çok yaşlanmış lan. bazlama gibi olmuş adam.
onun genç halini hiç görmemiş, hatta kim olduğunu bilmeyen bi nesil var aramızda.
biz yaşlandık amına koyiim. 25 çok. peh.

vekeyşınink

2011-05-19T17:17:00.002+03:00

bizim tatil için gittiğimiz yerlerde (ya da gidemeyip içimizde kalan yerlerde) insanlar yaşıyo ya; hani oranın yerlisi olur ya da sonradan gelip oraya yerleşmiş olur.
ben o yerlerden birindeki o insanı ok kıskanıyorum arkadaş.

ben de yerleşsem ufak bi tatil beldesine. olma mı?

2011-05-19T17:06:00.000+03:00

denmiş

porridge

2011-05-17T01:00:00.004+03:00

küçükken çok fazla yalan söylerdim. yaptığım salakça şeylerin sonuçlarından kaçayım diye sürekli bi yalan uydururdum. çok fazla hatalı şey yaptığım için (a.k.a. yaramazlık) baya fazla bi yalan söz konusuydu. ve çok zeki de olmadığım için saçma sapan şeyler çıkardı hep ağzımdan. farkettim ki uzun vadede (çocuk için uzun = ~1 gün) götümde patlıyo bütün yalanlar, daha az söylemeye başladım.

o an yaptığım salakça şey ve annemlerin eve gelmesi arasında çok uzun bi süre olduğunda detaylarını falan düşünüp, iyice planlayıp söylemeye başladım yalanları. onlar patlamıyodu bi tarafımda. ama sonra bi zaman geçince "ne gerek var lan uğraşıp yalan söylemeye. çok kötü bişey olmuyo ki durumu anlatınca da. biraz kızıyolar bitiyo hemen sora. alt tarafı masa örtüsünü yaktım/arabanın camını kırdım/televizyonu bozdum" gibi düşünüp üşenmeye başladım. öyle üşene sıkıla unuttum yalan söylemeyi.

şimdi beceremiyorum.
ha, "bişey yok..." diyebiliyorum hala.
o sayılmaz.

çay

2011-05-10T20:46:00.004+03:00

küçükken biri 'kısır'ın zahmetli bişi olduğunu söylemiş olacak ki şu güne kadar yapmaya yeltenmemiştim. fakat o iş öyle değilmiş. yarım saat sürdü lan; markete gidip gelmek dahil.
çoğ kolaymış.

az yapmışım fakat.
ben gömerim bu tencereyi birazdan.
ımh.

enter

2011-04-30T01:31:00.004+03:00

arkamdan iş çevrilmesine pek kızıyorum.
hatta ben bi kişi için uğraşırken onun benim arkamdan bi takım işler çevirmesine en bi çok birinci kızıyorum. zaten kim kızmaz ki mına koyiim.

işbu post'u da kafamın en güzel çalıştığı yer olan tuvaletten yazıyorum.
sevgilers.

poşet

2011-02-21T18:38:00.003+02:00

izmir'e gittim iki gün önce. bu sabah geri geldim.
gökan birağderim orda askerlik yapıyo; dün de doğumgünüydü.
göreyim diye şeyettimdi.

iyi geldi bana da. çok özlemişim seyahat etmeyi, onu hatırladım.
tek başıma bilmediğim yerlerde dolanmayı da...
izmir çok güzel bi şehir, bi kere daha farkına vardım onun.

demin babamla konuşurken öğrendim: o da hayranmış izmir'e.
15-20 sene önce iş için bi kaç defa gitmiş, her gittiğinde de aylarca kalmış orda. beni de almış yanına bi kaç sefer -bilincimin pek olmadığı şimdi pek hatırlamadığım 4-5 yaşlarındayken- ve bi çok yerinde dolaşmışız izmir'in. hatta tam da dün tek başıma gezip şans eseri arka taraflarında güzel yerler bulduğum kemeraltında yemek yedirmiş bana defalarca.

ankara dışında yaşamak isteyebileceğim tek şehir sanırım izmir. yakında gaza gelip taşınabilirim oraya. yalnız gevrek, çiğdem, klorak vb. kelimeler içeren cümleler kurmam. o ne lan öyle!

şimdi kuracağım hayallerin daha tutarlı olması için on-line emlak sitelerinde izmir'deki evlere bakayım. hmm..

cry wolf

2010-11-17T19:45:00.002+02:00

başınızdan çok zor bi durum geçtiğinde, ya da "az kalsın gidiyoduk valla" durumlarında hani bi öldükten sonra n'olucağını değil de şu anki yaşamınızdaki neleri yarım bıraktığınızı, elinizden gelse neleri düzelticeğinizi düşünürsünüz ya hani? bazen? (yandaş arama) daha durum devam ederken "allaam şu durumdan kurtulayım da gidip zamanında adilik yaptığım herkesten özür diliycem. yeminlen" gibi sözler falan verilir hatta bu gibi durumlarda ya da sonrasında.

hah. işte niye açıkladım bunu. metafora boğacağım sizi akşam akşam keza.

ilişkilerde de böyle durumlar oluyomuş. yani oluyo. ilişki sıçmaya yakın son bi çabayla toparlanıyo falan. bi taraf bitti/bitecek/bitebilir/belli de olmaz gibi şeyler söylediğinde diğer taraf, daha önceden yapmadığı şekilde, durumun ve hayvanlığının farkına varıp hatalarını düzeltmeye çalışıyo falan ya. oluyo yani bu. normal.

ama bunu bi gelenek haline getirmemek gerekiyo sanırım.
yoksa işte post'un başlığında kısaltılmış hali bulunan, ezop abinin çok güzel fağbıl'ına dönüyo olay.

tek kişilik hayvanlık

2010-11-11T00:44:00.003+02:00

bu akşam hayatımda izlediğim en kötü şeyi izledim.
uzun süredir gitmemiştim tiyatroya. arkadaşım gidelim dedi gittik.
fakat böyle boktan bişey görmedim ben. baya hesaplayan adam gibi oldum 2. perdede.
"harcanan paraya, emeğe yazık"a geldi hesap sonunda.

1. perde "meeeh" derken bitince "bi bakalım lan belki 2. perdede çok süper şeyler olur ağzımız açık kalırız" dedim. biri oyunu yazmış fakat 2. perdenin metni kaybolmuş sanırım. öyle bi geyik yaptılar ki 2. perdede, piyes kıvamında bişey izledik. bi de ödüllü mödüllü bu oyun. valla küfür üzerine küfür geliyo aklıma.

"günümüzdeki insanlar arası ilişkilerin zayıflamasına ve bireyin çaresizliğine ve yabancılaşmasına yarrrraksal bi yaklaşım. komiklikli." oyunun tag line'ı olabilir en temizinden. hayvan herifler.

hayır bi de bisürü insan alkışladı, kimi ayağa kalktı iyice coşup. lan ben mi anlamadım acaba, bambaşka bi olay mı dönüyo dedim. birlikte gittiğim 3 kişiye sordum hepsi de oyunun bokum gibi olduğunda anlaştı.

ne desem bilemiyorum bu oyunu yapan insanlar hakkında. insan bi oturtur birilerini de izletir lan. utanır sonra koymaz bunu sahneye.

peh.

eskicinin göt cebi

2010-11-03T09:50:00.004+02:00

tiyatroyla uğraşırken, bi kızla yakınlaşmıştım. ama o sırada bambaşka ilişkiler vardı etrafta. dolayısı ile biraz gizli saklı başlamıştı bizimkisi. sonra başka bi kız kıskanıp, bizim yeni başlayan/tam başlamamış ilişkimizi yönetmene ulaştırmıştı -kendisinin arada mağdur olduğundan dem vurarak.

yönetmen (ki bizden sorumlu büyük kardeş gibi biriydi. saygı, sevgi) bi ara dramaturji öncesi muhabbet ederken önce bana kızmıştı bi "sen şu kıza böyle davranıyosun, ona şöyle davranıyosun, sonra gidip bu kızla birlikte oluyosun" diye. sonra benzeri şekilde yakınlaştığım kızı da bi azarlamıştı hafif. sonra ikimize birden "ne istiyosanız yapın tabi de, hangi insanla nası bi ilişkiniz olduğunu belirleyin ve o kişiye/kişilere nası davranmanız gerektiğini bilin, ki böyle sorunlar çıkmasın. arada birileri üzülmesin" demişti.

meali;
herkese kuyruk sallamayın. tanıdığınızı, arkadaşınızı, flört ettiğiniz kişiyi/sevdiceğinizi, dışarıya belli etmeseniz bile en azından kafanızda belirleyin, ki herkesle flört edip, herkesle arkadaş olup sonra bir kişiyle fazla yakınlaşınca onu ve geriye kalan herkesi üzmeyin bi zahmet. sonra en şanslı halinizde götüm gibi ilişkilerle kalakalırsınız. ya da daha şanssızsanız etrafınızda kimse kalmaz.

bana mantıklı gelmişti o ergen yaşımda. hala da mantıklı geliyo.

2010-11-02T23:10:00.002+02:00

günlük koteyşın şeyimize hoşgeldik:

do not be too moral.
you may cheat yourself out of much life so.
aim above morality.
be not simply good; be good for something.

-henri deyvid abi.

mirepoix

2010-10-30T14:41:00.003+03:00

tavuk çorbası yaptım. daha doğrusu yapıyorum. hala pişiyo. uzun bi süre pişirmek gerekiyomuş.
hasta oldum bi iki gün önce. hastalığa iyi geldiğine dair inanışlar var. ben de inandım. benim neyim eksik.

ketçap

2010-10-28T10:49:00.004+03:00

çocuk olursa nası yetiştiricem düşüncelerine bi yenisi daha eklendi:

http://theweek.com/article/index/96342/the-last-word-advice-from-americas-worst-mom

ama mantıklı.

uzun süredir bi "bizim zamanımızda..." geyiği yapmak istiyodum. bugüneymiş kısmet.

biz küçükken anne-babalar, benim şimdi gördüğüm ebeveynler kadar korumacı değildi. ben ilk 7-8 yaşlarındayken falan kızılaya gitmiştim 2 arkadaşımla birlikte. kışın ortasında, deli gibi kar varken arkadaşımın babası bizi bırakmıştı öğlen. akşam da almıştı. bütün gün 3 minik denyo dolanmıştık kızılay sıhhiye arasında bi yerlerde. gayet de güzel bi tecrübeydi.

zaten söğütözü'nde yaşıyoduk. o zamanlar ne armada, ne akp, ne ato binası vardı çevrede. bizim site, yükseliş'in yanındaki site ve aradaki 3-4 blok vardı. çevresi tarla ya da gecekondu idi. okul olmadığı zaman annem salardı sabah beni sokağa, akşam da balkondan bağırarak yemeğe çağırırdı. hava sıcaksa yemekten sonra yine salardı. sitedeki bütün çocuklar (bazen diğer sitedeki ve binalardaki çocuklar da) toplanıp saçma sapan oyun oynardık.

hiç de evde oturup sapık gibi bilgisayar başına yapıştığımı, tv karşısında salyalar akıttığımı hatırlamıyorum. ZATEN BİZİM ZAMANIMIZDA BİLGİSAYAR YOKTU. valla yoktu lan. yani vardı da bize yoktu. commodore vardı, amiga vardı. kafa ayarı yapıyoduk. 12 disketli crpg oyunları oynuyoduk. arada bi vhs kiralıyodu abimler. geleceğe dönüş ya da betmen izliyoduk kuzenlerle toplanıp...

"bizim zamanımızda..." serimize biraz da ortaokul dönemine bakalım: cep telefonu yoktu mesela. çok güzel bi dönemdi. geç kalan arkadaşlar yoktu. evden çıkarken telefonlaşıp saate ve yere karar verip efendi gibi mc donald's veya daha ileriki zamanlarda karum'un önünde buluşurduk...

hayır ergenliği yeni bitirmiş bi adamım. bu kadar kısa sürede nası böyle değişti lan çocukluk/ergenlik/gençlik?

neyse. ne diyoduk.. umarım ki ben, olabilecek bi çocuğu kendim gibi yetiştirmeyi becerebilirim. hanım da bi şekilde kendi gibi yetiştirmeye debelenirse, ortak yapım olarak iki ebeveynden de daha iyi bi birey çıkabilir ortaya. o iş olur, o iş.

mockery

2010-10-27T21:32:00.003+03:00

sıkıldım lan.

bir takım babaların filmlere konu olan "emekliliği takiben gelişen boş işlerle uğraşma a.k.a. işgüzarlık" sendromu aslında emeklilikten sonra oluşan bişey değil. adamların çalışma hayatı sırasında yaptığı boş işleri ve gereksiz aktiviteleri, çalışmayı bıraktıklarında, bi yerlere kanalize etmesi sonucu ortaya çıkan bi durum sanki...

misal;
yıllardır gata'ya gidiyorum hastalığımın tedavisi için. yılda 7-8 kere falan... tek binalı hastanelere alışkın biri olarak gata'nın kampüs alanına yayılmış departmanları ilk zamanlar beni korkutmuştu. zamanla binalar arası en kısa yolları keşfedip (binaların çevresinden dolanmak yerine içinden geçmek, vb.) çeşitli binalarda/bölümlerde yaptırmam gereken tahlil ve muayeneleri en hızlı şekilde halletmeyi başardım.

3 ay önce en çok kullandığım dermatoloji binasının ön (poliklinik) ve arka (klinik) girişlerinin arasında kalan koridoru kitlemişler, komutanın emri üzerine. her iki kapıdan da binaya girmek mümkün. fakat polikliniğin muayene odalarının bulunduğu koridora izin alıp giriyosunuz. en son gittiğimde vazgeçmişlerdi bu uygulamadan. fakat şimdi de devasa ana bina'nın dermatolojinin karşısında olan arka girişini kapamışlar. bu girişte üst arama cihazları falan olmadığı için, güvenlik sebebiyle böyle zekice bi karar almış komutanlar yine. kapıya diktikleri asker de "yok abi dışardan daha yakın. valla bak." gibi şeyler saçmalıyo. bina gerçekten devasa. dermatolojiden çıkıp ana binanın ön kapısına ulaşmak 10 dakikamı alıyo.

bi de bugün eve dönerken de çeşitli noktalarda kaldırımların hemen yanına bariyer dikiyolardı. arabaların park ettiği tarafa. muhtemelen yine "güvenlik" sebebiyle tam site girişinin karşısında 2 arabalık bi bölgenin boş kalmasını istedikleri için. halbuki o noktaya senelerdir park ediliyo. hani daha önceden böyle bi önlem almamanın nedeni imkansızlıklar ya da teknolojik yetersizlikler de olamaz. iki tane metal bariyer. şimdi yapıcak işleri yok herhalde. boş kalınca adamlar böyle şeyler türetiyolar.

semolina

2010-10-24T16:38:00.004+03:00

sabah yaptığım pizza hamurunun bi kısmını daha sonra kullanmak üzere streç filme sarıp buzdolabına kaldırmıştım. az önce su almak için dolabın kapağını açtım ve kontrolden çıkmış hamur üzerime saldırdı. kontrol altına alıp, kilit-kapaklı plastik kabın içine koydum.

mayalı hamur çok tehlikeli bişey.

thistle

2010-10-24T14:56:00.000+03:00

breakfast pizza yaptım. çok komik oldu bence.
ama tadı güzel. domates. beyaz peynir. ıspanak. yumurta. ehe!

uu beybi

2010-10-18T21:28:00.002+03:00

önce curve id çıktı şimdi de reetone. ürünler ve reklamlarındaki göte önem verme yönelimini sevdim. sıradaki ürünü heyecanla bekliyorum.

kaşe

2010-10-15T10:34:00.003+03:00

son 2 gündür köpeğimi görüyorum rüyamda.

ilkinde evde bi takım olaylar olup biterken koltuklardan birinde oturuyodu. yaşlı haliyle.

dün gece gördüğüm rüya daha ilginçti. ben pet shop'a gidiyodum, kız arkadaşımın köpeğine bişeyler almak için. orda yavru bi boxer görüyodum ortalıkta dolaşıyodu, sonra gelip önümde durup bakıyodu. tıpatıp aynısıydı tekilanın. alıp eve götürüyodum. ama çocuk gibiydi. yürümeyi falan öğretiyodum. sonra annem gelip görünce iyice üzülüyodu falan. ben de napsam bilemiyodum.

ilk aldığımız zamanı hatırladım sanırım. abimin bana anlattığı, tekila'nın pet shop'taki hareketlerini. o anıyla son günündeki benim yürümesi için kaldırdığım zamanı birleştirdim sanırım. bi de uyumadan önce izlediğim dexter'daki harrison'ın ilk adım atışını.

green grass

2010-10-03T21:20:00.003+03:00

bisürü şey var aklımdan geçen ama cümle haline sokamıyorum bi çoğunu. ya da düşünceleri sıraya sokamıyorum. ama. işte. yazmak lazım bi yerlere. arada bakıp hatırlayayım hem.

tekila öldü bugün. köpeğim. 1995'te, bu aylarda gelmişti eve. 2 aylıkken. hep de evin içinde yaşadı bizimle birlikte. yanımda uyudu senelerce... bu kadar uzun süredir başka kimseyi tanımıyorum ben, ailem dışında. o yüzden baya bi garip geliyo bu durum.

insanlar öldüğü zaman ne oluyo, nereye gidiyolar vs. bilmiyorum.
köpekler, mesela, ne yapıyo onu da hiç bilmiyorum. ama umarım iyi bi yerdedir köpeğim. merak etmeme gerek yoktur artık. kendi başına idare eder artık güzel bi yerlerde. görüşürüz belki tekrar bi zaman sonra bi şekilde. umarım.

empathy

2010-10-02T00:13:00.007+03:00

yakınındaki birisiyle bi tartışma/sürtüşme yaşanınca;

a) ya iki taraf oturup konuşuyor, çözüyor durumu, rahat bi gece ve güzel bi uyku geliyor sonunda.
b) ya da bi süre boyunca karşılıklı trip atılıp sürecin sonunda -geçici olarak- ayrı yollara gidiliyor.

eğer b şıkkı geçerliyse, üzerinden zaman geçtikten sonra;

b1) tekrar buluşarak ya da telefonla görüşerek -eğer varsa- sorun çözülmeye çalışılıyor,
b2) tartışmaya üşenmenin sonucunda sorun yokmuş gibi davranıp normale dönülüyor.

b2'nin sonucundaki "normal", istenilen durum olsa da kısa süre sonra yine benzeri bi olaya neden oluyor. böyle bisürü ufak saçma tartışma oluyo sonra. falan.

erol evgin (1976) bu konuda diyor ki: "işte öyle bir şey" (p.1).

adana'da öğrendiklerimiz

2010-09-26T20:28:00.002+03:00

adana çok sıcak. adana hep sıcak. bi de çok nemli.

adana'da araba kullanmayı bilmiyolar. yani daha doğrusu "trafikte" araba kullanmayı bilmiyolar. trafik dersi adana'daki ehliyet kurslarında bulunmuyo sanırım. ama adamlar o kadar alışmışlar ki bu rezalet duruma, ufak tefek trafik kazaları iki tarafın birbirine "kusura bakma kardeş" vb. şeyler söyemesi ile çözülüyo. ha bi de çok fazla dolmuş/minibüs/otobüs var. öyle böyle değil.

adana çok sıcak, fakat binaların ya da araçların içi öyle değil. klima kullanmayı da bilmiyolar. buzdolabı gibi her kapalı mekan. sürekli hareket eden biri için pek hoş değil. sıcak, soğuk, sıcak, çoğuk, çok sıcak, çok soğuk. sonra hasta oluyosun böyle.

insanları eğlenceli ama. bi de kebap yapmayı biliyo adamlar. daha nolsun.

nuri alço havuza girerken bir parmak kalınlığındaki altın kolyesini çıkarıyo. havuzdan ayrılırken geri takıyo. kimseye gazoz teklif etmedi.

son olarak: bi festivalde daha gördüm ki yabancı konuklar herşeyi çok seviyo. nereye götürsen mutlu adamlar, ne yeseler bayılıyolar. rakı içmeyi de öğretiyorum hepsine. cillop gibi oluyolar 2-3 gün sonra. yirim.

ecıteyt

2010-09-13T20:12:00.002+03:00

bugün okulla olan ilişiğimi kestim. ofisimi boşalttım. derecemi aldım, gidiyorum. ehe...

fakat nereye gidicem onu bilmiyorum. bisürü şey yapmak istiyorum/yapmam gerekiyo, ama en çok istediğim şeyi yapamıycam gibi, keza geçtiğimiz 6 sene boyunca pek güvenlerini kazanamamışım insanların. o da benim hayvanlığım olsa gerek. napalım. kısfmet.

ders verme hevesim var açıkcası. böyle çok ciddi ağır dersler değil de becerebileceğim pratik stüdyo dersleri. vermek istediğim dersleri veya benzerlerini veren insanlar bunu onaylarken ya da benden yardım isterken, fakülte/bölüm yönetimindeki fazla heyecanlı örtmenlerimiz benim bunu beceremiyceğimi ya da böyle bi hevesin sonuçlanmıycağını üstü kapalı olarak açıklıyolar. gerçi şimdilik çoğunlukla "bekleyelim bi. bakalım ne olucak. yani. tabi. işte." gibi şeyler söylüyolar. başkalarına benim hakkımda söyledikleri şeyler biraz daha farklı ama. neyse işte. anlıyorum ve "bekliyorum".

böyle bir takım mitiş durumlar.
yarın da bakalım daha standart bi iş görüşmesi.
sıkıcı.

bi daha herhangi bi iş kesinleşmeden kimseye söylemiycem. gazı kaçıyo.

şlapşlapşlapşlap

2010-09-10T20:09:00.003+03:00

insanlarda kafanın -ve vücudun geri kalanının- 75 yaşından sonra restart etmesi köpeklerde de 15 yaş civarı vuku buluyomuş; keza köpeğimin bu sene içerisindeki davranışları, onu ilk aldığımızdaki davranışlarıyla aşağı yukarı aynı hale geldi: evde işemedik yer bırakmamak, 24 saat yemek peşinde koşmak, her türlü şeyden korkmak gibi hareketler son 1senelik hayatının vazgeçilmezleri arasında.

"noktalama işaretleri tamlaması" adını verdiğim sanat türü. ebru'ya rakip olmasını diliyorum.

vier star

2010-09-08T16:22:00.003+03:00

benim kriptonitim süpermarket lan.

çocuk gibi oluyorum devasa süpermarketlere girince. bırak beni oraya. git işini yap, dolaş, yemek ye, 3 saat sonra gel ben hala ortalıkta dolanıp ürünleri inceliyo olurum. son 45 dakikamı süpermarkette 8 tur atarak geçirdim. aldığım şeylerin sayısı zaten 8 falan:
ton balığı, mantar, bayram içün şeker, çilekli kefir, şişe ice tea, deniz tuzu, meyveli yoğurt.
almayı düşünüp "neyse lan sonra alayım" dediğim şeylerin sayısı çift basamaklı.

tezgah arkasındaki görevlilere "bu ne?" "hangisini tavsiye edersin?" "şu niye pahalı?" gibi sorular sormuyorum allahtan. yaşlılığıma bırakıyorum bu zevki. meh meh.

bu gereksiz alışverişten önce de esse'ye gidip bıçak inceledim uzun bi süre. bi de dökme demir tava. bunu bu hafta içinde 2. kez yapıyorum. sanırım panora'daki esse'de mimlenmişimdir artık. önümüzdeki hafta gidip biraz daha inceleyeyim. alırım belki kim bilir.

deterrent

2010-09-04T19:19:00.003+03:00

belli bi yaştan sonra "bi süre oturayım. hiç bişey yapmayayım. dinleneyim." diyemiyosun sanırım. sürekli çalışman bi şeyler yapman gerekiyo. daha yepisyeni bitti yüksek lisans. tezimi teslim etmeyi bitiremedim (keza saçmasapan ve uzun bi iş) henüz. "tez işleri bitsin de 1-2 ay yatarım en azından. oyun oynayıp film izlerim. belki gezerim az bişey." gibi planlarım vardı. gerçi 1 haftadır öyle takılıyorum zaten ama, sanırım kısa süre içinde tekrar çalışmam gerekicek. yani kesin değil tabi ama gerekiyo artık para kazanmak falan. pffff.

lise/üniversite bir an önce bitsin diye debelenen kafamı sikeyim.

ha bi de adamlarda gap year diye bi olay var. bizde niye yok lan?

nımnım

2010-08-27T19:56:00.001+03:00

yemek konusunda fena sayılmasam da tatlılar kısmında hala zayıfım. bi kaç çeşit kek ve elmalı pay ve galette dışında pek beceremiyorum henüz. ya bişey eksik oluyo ya da fazla.

böyle. bu bilgiyi de vereyim. gelsin biri eğitsin beni.
güllaç yapalım birlikte.

rende

2010-08-24T19:06:00.004+03:00

az önce sıktığım 85 'satsuma'nın içeriğinin %40ı falan çekirdek, %30u kabuk, %20si de zar,pulp vs. yine de geriye kalan %10luk bölümden yaklaşık 2.5-3 bardak su elde ettim. ellerim buruştu. koku da çıkmıycak gibi uzunca bi süre.

sorbe yapma işine giriyorum az sonra. hayırlısı.

röyal

2010-08-23T19:55:00.004+03:00

az önce fotoğrafçıdan aldığım zarfın üzerindeki etikette

2Ad Banyo AMATÖR

yazıyo.
sanırım yanlış filmleri vermişiz banyoya.
hmm..

appreciate

2010-08-17T20:12:00.004+03:00

insanların, bilhassa kızların, şımarıklıkları bi noktadan sonra gerçekten yorucu bi davranış haline geliyo.

6-7 yaşlarından sonra şımarıklığa devam eden erkek pek görmedim (ya da genelde farklı sıfatlar ile adlandırıldıklarından "şımarık erkek/adam/çocuk" olarak geçmediler konuşmalarda). bununla birlikte herhangi bi yaşta olup da kadirşinas olarak değerlendirilebilecek bi kızla da karşılaşmadım. hepsi pirenzez mınakoyim!

kendi kısıtlı tecrübelerime dayanarak bu genellemeyi yapıyorum. tecrübe etmediğim bi insan olarak gelip de "ben öyle değilim ama. süperim" derseniz şuracıkta sikerim sizi. na şurası.

ahtapot

2010-08-16T13:45:00.003+03:00

otobüslerde koltuğu geriye yatırmaya çok çekiniyorum. çünkü biliyorum ki benim önümdeki kişi haşırt diye koltuğu kucağıma yatırdığında ne kadar çok küfrediyosam benzeri bi harekette de arkamdaki kişi de bana saydırıcak.

3 kızdan oluşan iğrenç bi grup vardı otobüste. yepisyeni üniversiteye girmişler "tobb'u kazandım. mujuk." falan gibi şeyler söylüyodu bi tanesi. bağıra bağıra konuştular gece 12'ye kadar. bi tanesi her 10 dakikada bi telefonla aldığı maç skorunu diğer koltuktakilere anırarak belirtti. otobüste yanımda ve önümde oturanlar belli aralıklarla dönüp kızlara baktı. kızlar andavaldı.

bi de nası bi şansım varsa, yanıma bi amca gelip oturdu "aha muhabbet edicek" diye gerilirken amcanın kızı geldi veda etmeye. kız benim 3 sene önce aldığım dersin asistanı, bodruma yerleşip evlendi falan. görmemiştim kendisini 1 senedir. ilginç bi rastlantı oldu. amcaya da "sizi de tebrik ederim. ehe mehe" dedim. sonra bi daha konuşmadım. çok da güzel iyi oldu.

aştiden kızılaya ankarayla geldim. ordan bi şekilde eve giderim diye düşünüyodum. fakat pazartesi sabah sularında atatürk bulvarında asfalt çalışması yapmayı uygun görmüş sayın belediye çalışanları. ebesininımına kadar yürüdüm taksiye binmek için. taksici önce bi şikayet eder gibi oldu çalışmalara. muhabbet ettik. sonra "ama işte her şeye rağmen çalışıyo melih abi" dedi. "yea bırak nereye çalışıyo yea." dedim. bi daha konuşmadı taksici.

birazdan final jürime giricem. grafik tasarım'da kahverengi kuşak vericekler diye umuyorum. hayırlısı.

babul

2010-08-09T21:11:00.001+03:00

onur askerliğinin nereye çıkacağını bekliyo
pelin bavulunu hazırlıyo
ben tezimi jüriye yolluyorum.

yarın tatil!

wife beater

2010-08-03T14:11:00.002+03:00

yaz aylarında sıcaktan kavrulurken beyaz tişört içine beyaz atlet giyen adamları hala anlamıyorum.

nedir olum o atletin olayı?

teri alsın diye giyiliyosa: alıp götürmüyo ki arkadaş. ter orda. koku orda.
sonra erkek dediğin sırttan ve göğüsten mi terliyo lan. fanila içine fanila giy o zaman. zaten 40 derece sıcakta 2 kat giyiyosan sen terlemeyi hakediyosun. zorlama kendini.

ter tişörte geçmesin diyosan: tamam iç çamaşırlarının asıl amaçlarından biri giyilen elbisenin vücut salgılarından dolayı kirlenmemesi ama giyilen tişört de genelde beyaz faniladan hallice.
geçsin yani lan nolucak. bi fanila bi atlet kombosu yapıcağına bi tanesini al giy.
o kullanılamıycak hale gelince yenisini alırsın.

bi de çok çirkin bi görüntü. çok çirkin.
piiii.

vintaj

2010-07-31T13:22:00.003+03:00

şahane rüya görüyodum az önce. hatırlayayım diye buraya yazayım.
ilk defa sakindi bi rüya. sürekli gördüğüm rüyalar gibi bi okazyon bi hepinink olmadı.
bişeyleri kurtarıp, çok gizli şeyler yapmadım.

bi tane eski model ('60 falan) bi siyah mercedes'im vardı. böyle kasaba gibi bi yerdeydik ufak tefek ama güzel göl kenarında falan fazla bina kalabalığı olmayan ama bisürü insan olan. sevdiceğimle bi markette buluşuyoduk. o "bisikletle göl kenarında gezelim" diyodu. ben de "bisiklete binmeyi bilmiyorum. düşerim göle möle" diyip ikna ediyodum arabayla gezmeyi. öyle yardırello gölün çevresinde dağda tepede geziyoduk merso ilen. böyle. bu kadar. ha bi ara durduğumuz markette hangi abur cuburu alsak diye ufak bi tartışma yaşandı. ama tabi ki ben kazandım.

telefonla uyandım sonra. evet.

sayman

2010-07-31T01:27:00.001+03:00

sayılı gün nispeten çabuk geçse de
geriye kalan saatler bi o kadar yavaş geçiyo.

napcanı bilemiyo olma durumu.

avseq01

2010-07-28T16:57:00.002+03:00

bugün procrastination'da level atladım:

bilgisayarımda ve external hdd'de çeşitli klasörlere yayılmış olarak bulunan pornoları tek bi yere toplayıp isimlerini düzelttim.
eskiden FaReMogamklsk.avi olan dosya artık Faye Raegan - Threesome.avi.

huzurluyum.

soulkitchen

2010-07-26T19:35:00.002+03:00

"ufak şeylerle mutlu olmak" ilişkiler içinde de kullanılan bi deyim ya hani.
(pipi hariç)

hani en ufak olanları yapabiliyorum. karşımdaki ile zaman geçirdiğimde o zamanı geçirdiğim için mutlu oluyorum falan, ilişkinin geneline ve gidişatına bakmadan. mikro-romantizm diyelim buna. ama işte iki kişinin bi arada geçirdiği mikro-romantizm'li yüzbin puanlı zaman dışında kişilerin başkalarıyla benzer şekilde zaman geçirmeleri çok can sıkıcı oluyo bi noktadan sonra.

sonra işte bu ufak mutluluklar dışındaki herşey sorun haline geliyo. ikiniz arasında olmayan herşey. bi arkadaşım da buna "abi sen 'pastanın hepsi benim olsun' diyosun" gibi bi yorum getirdi. ve fakat bu analojiden yola çıkarsak demin söylediklerim pastayı dilimlere bölüp paylaşmaktan ziyade üzerindeki meyvelerin bi kısmını birisinin yemesine, kremayı başkasının dillemesine, kek'i bi başkasının tabağın kenarına itmesine benziyo.
"ben pastanın hepsini değil düzgün bi dilim istiyorum" diyebilirim.
böylece hepimiz üstü kapalı ima'lara ve pastaya doyarız.

ha bazen şöyle bişeyden şikayet ediyo ya karşı taraf. "beni rahat bırakmıyosun. kendi alanım. bıdı bıdı". evet. bi çok şeyi birlikte yapmak istiyorum çünkü o mikro-romantizm'i fazlasıyla yaşamak istiyorum. makro olsun istiyorum. (dichotomy'den anladığım bu benim. mikro/makro)

gubbay.

the god of small things

2010-07-24T15:03:00.010+03:00

bunlar varken kafamda ders çalışamıyorum. tez mez yalan oluyo.
kusayım buraya bunları. blog'un amacı buydu zaten ilk açtığım zaman.
sikerim otokontrol'ü. alınıyosan/üzülüyosan/beğenmiyosan üzerine alma.

hala ayrıldığın kişiyle aranda bişeyler varken, onlar bitmeden bi de "dostluğumuz bozulmasın" demek saçmalığın daniskası. ne dostluğu yahu? dostluktan daha derin bi ilişkiye girmişsin. olmamış o. geri adım atılır mı lan bu durumda? daha bi tane çalışan örneğini görmedim. "hayır oluyo işte!" lafı da kimi kandırıyo bilemiyorum. ha amaç zaten mantıklı bi şekilde "pek uzaklaşmayalım. ayrı durmayı beceremezsek tekrar deneriz" ise ve bunu itiraf edebiliyosan yap zaten. ara vermiş say kendini de. takıl abi o zaman zaten. niye dert anlatıyosun ona buna. bak bakalım dışardan: neler olmuyodu da ayrıldın? onlar olsun diye uğraş. sonra devam et.

ha gerçekten ayrılmak istiyosan da, bırak uzunca bi süreyi, en azından kısa bi süre görüşmemeyi dene. ha oluyosa böyle bi süre sonra zaten karşılıklı bişey hissedilmez/istenmez hale gelebiliyo ("bi süre" göreceli) yani uğraşıp kurduğun romantik ilişki tamamen bittiğinde, normal iki insan gibi iletişim kurmaya çalışabilirsin. ondan sonra da arkadaş olmayı falan deneyebilirsin. gözün yemiyosa uzaklaşmayı zaten ayrılma.

böyle "kanka olalım" muhabbeti, hem o bitirmeye çalıştığın ama beceremediğin ilişkiyi sündürmeye devam eder, hem de sonrasında kurmaya çalıştığın/çalışacağın ilişkinin bi boka benzememesine sebep olur. bunu her seferinde de tekrarlarsan bi sonraki ilişkin bi öncekinden daha kötü olur hep. sonra binlerce mazeret. binlerce özür.

gerek yok.

sıcak havayı ayrı,
bitmeyen tez'i ayrı,
uzak mesafeyi ayrı sikeyim efenim.
sevgiler.

pint

2010-07-24T02:43:00.002+03:00

tek başına bişeyi zorlamak, uğraşmak, başkasının da aynı şekilde uğraşmasını ummak ne kadar zor ve yorucu lan.
aynı şekilde birden fazla kişiyle uğraşmak, herkesi idare etmek ve dengede durmaya çalışmak da pek zor. pek saçma.

her şeyi istememek lazım.

gelme lan

2010-07-23T17:25:00.005+03:00

sevgili facebook event'lerine "ben gelmiycem abi" diyen arkadaşlar,

orada opsiyonel olan "bi de neden gelmiyosun onu söyle" kutucuğunu doldurmayın artık.

sizi davet edene değil event'in kendisine yazıyosunuz ordakileri. "o akşam dubai'deyim şekerim" "yeğenimin sünneti olacağı için o gün..." "kamboçyadayım, yetişebileceğimi sanmıyorum" falan gibi belirteçleriniz eminim ki bi birey olarak event'in skinde bile değildir. dikkat çekmek için yapıyosanız zaten dedelerden bulun. ha öyle değilse de artık sonu :( ile biten mazeretlerinizi de yazmayıverin be abi.

incessant

2010-07-22T12:40:00.002+03:00

ulan eskiden uyumadan önce bi kişiyi, durumu, mekanı düşünüp rüyamda bunları görebilirdim, (benzetme geliyor) tıpkı dvd player'a film koyup izliyomuşum gibi...

şimdi bu kişi/durum/mekan kutsal üçlemesinden birini doğru bilip diğer ikisini hiç tutturamıyorum. oldukça rahatsız edici şeyler görüp bok gibi uyanıyorum.

sikeyim.

eeammhh

alolo

2010-07-21T21:12:00.003+03:00

yurt dışındaki biriyle cep telefonu ile konuşurken 1-1.5 saniyelik bi lag oluyo ya. çok acaip diyaloglara neden oluyo o. çok da garip bişey ama. uzaklık bildirir gibi bi havası var. ibnetor.

omnom

2010-07-20T19:23:00.002+03:00

annemin şöyle bi huyu var:
yumurta ve yumurtalı şeyleri sevmesine rağmen (omlet, menemen gibi) kendi hazırladığı zaman yiyemiyo. o yüzden canı o tip şeyler istediğinde babam yapıyo bunu.

bizim ailenin garip şeylerden çekinmesi, iğrenmesi falan var da bu çok bi absürd geldi bana. sanki yumurtayla ilgili bi durum değil de babamla ilgili gibi. son 15 yıldır falan nerdeyse tek yaptığı yemek menemen ve benzeri şeyler olunca sanırım annem bunu kullanıp kocasının yaptığı bi yemeği tüketmek istediğinde canı yumurtalı ve "kendi yaptığını yiyemediği" şeyler istiyo.
sanki. bugün spekülasyonda kaliteyim.

benim evliliğimde(hani yani evlenirsem yani) tam tersi bi durum olucak sanki. arada bi ben başkasının yaptığı yemekleri yemek istiycem. bakalım ne yiyeceğiz.
kıps. kıps.

sucuk

2010-07-18T03:14:00.003+03:00

sadece ben değil çevremdeki herkes yaşlanmış. emekli gibiyiz toplucana.

akşam üzeri "mangal yapalım" hevesi ile toplaştık. dünyaları yedik içtik.
saat 10 gibi beklenen soru "nereye gidelim?" olmalıydı. onun yerine "okey takımı var mı sizde?" dedi biri evsahibine. varmış.
akşam 10'dan gece 1'e kadar süren çok acayip bi okey döndü. alnına gösterge yapıştıranlar mı dersin, okey sırasında yediği karpuzun çekirdeklerini ptuuğ diye bahçeye atanlar mı dersin, tam bi yazlıkçı stayla idi herşey. arkaya da televizyonda eski bi türk filmi buldum. eko yapan dublajıyla bütün ambiyans'ı tamamladı.

işin kötüsü -ya da aslında iyisi?- kimse de cumartesi gününü evde geçirdiğimize pişman olmadı.
hadi bakalım.

bununla birlikte çok sevineceğim durumlar yaşıyorum. ama tam da emin olamıyorum. sevincimi paylaşamadığımdan olsa gerek. o da olur yakında diye umuyorum.
tezimi bi de bitirsem. sonra ne olucak bi görsek..

articulate

2010-07-14T00:16:00.005+03:00

insanların senin ilişkin/ilişkilerin hakkındaki görüş ve eleştirilerini inceleyerek o kişinin insan ilişkileri hakkındaki genel görüşlerini anlayabiliyosun. sonra gelsin "ah onu demeseydin ya keşke. kalmadı saygı maygı" gibi düşünceler... sen başlıyosun sonra karşındakini eleştirmeye. söylenen şeyleri dinlemeyip "bu bunları söylüyosa biraz denyo çok afedersin" falan diyosun içinden.

"ben böyleyim. olduğum gibi kabul et." en saçma klişe lan. sorun olduğunu görüp "problemi çözmiycem. problem edeni yıldırıcam/bezdiricem" demek nası bi kafa ki? değişebiliyo herkes ve her şey. kasmayalım.

bi de yaz ayları ne güzel lan. ne kadar sıcak olursa olsun seviyorum ben yaz aylarını (pişman olacağım söylemler). herkes hergün dışarda. hem hava güzel. hem tatil. keyfim yerine geliyo hep. ha bana tatil değil. ama olucak bi ay sonra. hım hım.

roald daal

2010-07-03T16:45:00.003+03:00

ders çalışmamak için yapabilceğim her şeyi yapmaya devam ediyorum. oyun oynama ve dizi izleme faslı bitti -daha doğrusu ara verdim- şimdi de deneysel yemek yapma şovuma başladım. patlıcan közleyip parmesan'lı beğendi yaptım. yanında da patates bulgur ve kırmızı mercimekli, risotto/daal karışımı, pek acayip baharatlı bişey deniyorum. nası olucak görücez.

bi de bizim hanım recipe journal almış idi bi zaman bana. şimdiki hedefim onu doldurmak. evde oraya buraya yazılı duran tarifleri falan deftere geçirmekle başlayayayım bu işe. defter bitsin sora ders çalışmaya başlarım.

he canım

2010-06-29T23:24:00.003+03:00

insan bi noktadan sonra olan biten için mazeret bulmaya üşenir, bişeyler uydurmaktan sıkılır.
normal bi insan böyle yapar yani...

corvus

2010-06-29T14:51:00.005+03:00

yukardaki fotorafta ağacın altındakilerden çizgili tişörtlü olan benim.
bozcaada'da tatile gitmiş idik 3 kişi bi kaç sene önce. ben daha yeni dönmüştüm interrail'den. gece birlikte kaldığım kızın evinden ayakkabılarımı alıp kaçarak istanbul'u terketmiştim. çanakkale'den dönerken otobüsü kaçırıp sahilde çadırda kalmıştık bozcaada şaraplarını içip ezine peynirlerini tüketerek. dönüşte de tool konserine gitmiştim bedava bilet kazanıp. ne güzel bi 'yaz'dı lan o.
bi de buna bak.
peh.

ogs

2010-06-28T19:21:00.006+03:00

çocukları severim. çoğunlukla iyi de anlaşırım. ama çocuk var çocuk var arkadaş. dün otobüste 6 saat boyunca salak saçma ses çıkaran obez, yanık tenli, beyinsiz velet, misal, olmasa da olur. olmasa daha iyi olur.

bi de, yeri gelmişken, otobüslerde bayan yanı/erkek yanı kafasından da pek bi tiksiniyorum. ne saçma bi uygulama lan o. n'apabilirim ki ulan ben hareket halindeki bi araçta tanımadığım bi kadına? şirket politikanıza sokayım. otel odası kiralıyo sanki pezevenkler.

worth

2010-06-21T21:49:00.003+03:00

her şeyi bildiğimi düşündüğüm ergenliğimin altın yıllarından şu zamana kadar bütün düşüncelerim irili ufaklı bisürü değişikliğe uğradı. fakat çok çılgın olduğumuz o dönemden beri değişmeyen bi düşünce var ki hemen herkes hemfikir onda:
alışkanlıklar çok zor değişiyo.

ha değişmez değil ama zor baya değiştirmek. alışkanlık lan. hep hayatında olsun istediğin bişey. ister gereksiz gündelik ritüellerin olsun, ister ilişki bağlamlı alışkanlıklar hepsi insanın ebesini skiyo değiştirmeye çalışırken. iradeli bi insansan nispeten daha kolay. yoksa inat etmek, lazım o da işe yarıyo. yine de sen bişeyleri değiştirmeye çalışırken başka insan(lar) heder oluyo arada.

henüz "hah! şimdi oldum" diyebilcek bi yaşa gelemedim, muhtemelen de o yaştan önce ölücem. o yüzden "bu halimle kim seviyosa sevsin beni" demek yerine "en uyumlu kişiyi bulayım da, arada problem olan durumları/alışkanlıkları/özellikleri değiştirmeye çalışayım" daha güzel. değiştirebilirsen daha da güzel. ha olmuyosa da olmuyodur. daha uyumlu biri vardır belki.

ter

2010-06-20T17:51:00.002+03:00

bazı adamların kolunda bulunan devasa kol saatleri niye moda oldu lan? adamın kolu benim bileğimin yarısı kalınlığında. o koldaki saat benim bilibilim kadar.

normal bi insanın böyle bi saat kullanabilceğini düşünmüyorum zaten de bu bir takım adamlar niye kullanıyo? iki adet birbiriyle bağlantılı teorim var.

1) her gün farklı kola takılan saat, yürüyüş sırasındaki kolların doğal salınımı sayesinde kol kaslarını geliştiriyo,

2) bu gelişen kasların yanı sıra, kavga sırasında saatin olduğu kolla savrulan yumruk, saatin ağırlığı ile momentum kazanıp ağız burun kırıyo.

ha bi de bunların yanı sıra adamın gözleri de bozuk olabilir (hipermetrop). başka niye kullansın lan?

keh heh

2010-06-18T21:22:00.003+03:00

bu arada
bugün bilkent'te bi konferans başladı. yarın ve sonraki gün de devam edicek.
na bu:
http://ikc2010.wordpress.com/

benim gibi one love'a gidememiş cefakar arkadaşlar varsa hala ankarada, buyursun gelsin. izleyici katılımı selbes. yarın bıldırcınımın sunumu var. pazar da ben bildiri sunucam. gelip "özet geç piç" diyebilirsiniz.

çok komiklikli şakalı olucak. kedi videosu göstericem. hem kahve çay falan da var. püskülüt de olur. gelin lan çok denişik bişey.

üzme havuzu

2010-06-18T20:12:00.005+03:00

okulumun güzide servisleri 1-1.5 sene önce yenilendi ve bu işi kim yaptıysa ben onun ta anunakoyim! yeni servisler o kadar boktan ki niye böyle bir değişikliğe gidildi, niye her seferinde bütün ulaşım çalışanları hunhar küfürlerime maruz kalıyo anlamıyorum.

bi kere koltuk aralıkları 1.50-1.60 boylarındaki insanlar için ayarlanmış. tamam sevgili otosan, senin şirketinde umpa lumpa'lar çalışıyo olabilir. ama hayvanlığın lüzumu yok. gürbüz üniversite delikanlıları sığar mı lan oraya? cam kenarına oturuyosan bacaklarını söküp yanına koyman gerekiyo. koridor tarafında bacağı sarkıtıyosun koridora fakat bu sefer de yan koltuktaki insanla bacak tokuşturuyosun. koridor aralığı da 30 cm falan. bütün araç 1:1.5 bir otobüs modeli. dolmuştan hallice. kışın ayarsız ısıtma sistemi yüzünden toşbillerim pişiyo. yazın da yanıma oturan gürbüz gençlerin ne kadar çekilirsem çekiliyim kaçamadığım bacaklarının tacizine uğruyorum.

azami hız manuel olarak 40km ile sınırlandırılmış, çok mazot yakıyo çünkü sanırım. okul sınırları içinde 15'e falan düşüyo o. 0-40km hızlanma 4-5 dakika falan sürüyo zaten. okuldan tunus'a 45-50 dakkada geliyorum her seferinde. sikeyim böyle servisi.

hep de bi ilginçlikler adamı oturuyo yanıma. bugün de genç irisi oturdu bi tane. bütün yol kendi kendine konuştu. önce tabelaları okudu. arada bi trafiğe söylendi. yandaki otobüsteki insanları saydı. bi ara dönüp bana sarıcak sandım da allahtan exchange öğrencisi bi tipim var (sarı saç, renkli göz, bolca seksapel) sadece soru tonlamasıyla "sıhhiye" dedi bana. evet dedim. aşti'ye gelince "ben inicem!" dedi. yapraam niye soruyosun o zaman sıhhiye mi diye. bütün servisler duruyo zaten aşti'de!

nerde lan o eski servisler?! mnıgtnskym.

animus

2010-06-16T21:39:00.002+03:00

gündelik yaşantımda ne varsa akademik hayatıma yansıtıyorum. pek keyifli lan.
oyun oynuyorum, bilgisayar oyunları üzerine tez yazıyorum.
uykusuz ve penguen okuyorum, bunların üzerine konferansta sunum yapıyorum.

şimdi porno sektörü hakkında bi çalıştay yaparsam ya da
yemek yapmak üzerine bi makale yayınlarsam
güzel ve seviyeli bi birliktelik yakalıycağıma inanıyorum.
evet.

infallible

2010-06-15T17:41:00.005+03:00

çocuk yetiştirmeye dair planlarım var:

çocuğumu küçüklükten itibaren çeşitli etkinliklere katayım diyorum. 3-4 yaşlarında resim çizmeyi öğretirim gibi düşünüyorum. 7-8 gibi yemek yaparız birlikte. 9 gibi bilgisayarı dayarım önüne. daha erken görürse bilgisayarı pezevenk diğer şeylere ilgi duymaz sonra. ders falan da çalışır diye umuyorum arada. tabi. bilgisayarda.

neyse efenim böyle böyle yönlendiricem çocuğu. ama çok zorlamadan. farkettirmeden. ufak ufak.
sonra çocuk ergenliğe gelip de "baba ben aşçı/tasarımcı/ressam/vs. olucam büyüyünce" falan derse. "yapma demiyorum. hobi olarak yine yap..."lı bi cümle kurup soğutucam çocuğu. ama asi ve ergen olan çocuk, iyice buna yönlenicek. aşçı falan olup çıkıcak.

25 yaşına gelince de anlatıcam bu planı. "vay be baba" diycek, diye umuyorum.
sonra bi de "ne sandın lan. sen benim taşaklarımdan çıktın!" diycem.

sırf bu ikisi ve benzeri cümleleri kullanmak için çocuk yapıcam yakında.

running up that hill

2010-06-14T22:06:00.002+03:00

yarın mezuniyet törenine gidip tepeden bölüm flamasını taşıyarak inseydim sahneye nası olurdu onu düşünüyorum... neyse artık o da doktoraya falan olur. ya da yarın gideyim gassaray bayrağı açıp üstümde cükke ile ineyim sahaya. sahne.

bisürü yemek yapıorum bu aralar ama fotoraf çekmeye üşeniyorum ya da makineyi bulamıyorum. kısfmet değilmiş. risotto yaptım geçen. arborio pirinci falan bulup. güzel de oldu. en kısa zamanda mangal sezonumu açıcam.

başım ağrıye.

awkward

2010-06-13T16:50:00.005+03:00

bi önceki posta ek olarak

hep de insanların hayatında önemli bi yerdeymişim gibi düşünmüşümdür. yani tabi ki herkesin değil. bi kaç insanın. yani böyle olan bitene bakıp "hmm böyle bişey olabiliyo. demek ki önemseniyorum. vay anasını" dediğim oluyor içimden. boşuna diyorum ama sanki. öyle değilmiş gibi. olmadan da idare edilebiliyor demek. yaptığın herşeyi yapmasan da oluyor o zaman.
yey.

carry on wayward son

2010-06-13T01:22:00.003+03:00

hiç bi zaman tutarlı ve kalıcı bi adam olamadım.
hep bi dönem olup biten biri oldum.
bu sefer de böyle oldu. n'apalım.

bird

2010-06-06T21:18:00.002+03:00

elimde bisürü iş birikti. özene bezene biriktirdim. en kolay olanı mesela çok uğraşmadan 2-3 saatte bitebilcek bi iş. onu bile yapmıyorum. keza onu bitirirsem diğerlerini de bitirmek zorunda kalıcam. gibi. geliyo. bana. yoksa şüphen mi var.

bitse de gitsek.

fables & reflections

2010-06-05T22:26:00.001+03:00

yıllardan sonra çocuk masası.
değişmeyen lezzet.

ilf

2010-06-04T10:51:00.003+03:00

don't get any big ideas
they're not gonna happen.

thom yorke, northepmtınşayr.
41 yaşında,
25 yıldır şiir yazıyor.

absence

2010-05-31T20:31:00.002+03:00

karpuzda ikinci başarı. bi önceki kadar olmasa da yine iyi bi seçim yapmışım. alkış.

bi de tek tek bezelye seçtim 1.5 kilo kadar. 10 dakika falan sürdü. deliriyorum sanırım. ya da işsizlik böyle bişey.

bu ikisine ek olarak hala sahil kasabasına yerleşmeyi düşünüyorum. sanırım emekli oldum ben. ya da bi önceki hayatımda bi devlet dairesinden emekli olmuşum. onun etkileri. bilemedim.

tez jürim fena geçmedi. sorulara cevap verebildim en azından. güzel feedback aldım. bence iyi geçti yea. vatana millete hayırlı olsun.

cunnilingus

2010-05-28T17:00:00.004+03:00

gündelik hayatta 'amınakoyim'i bir noktalama işareti olarak kullanan ben, yatakta tam bir beyefendiye dönüşüyorum. çok terbiyeli oluyorum. adeta bir istanbul beyefendisi. istirham ederim kaldırınız o bacağı. falan. ya da işaret diliyle anlaşıyorum. niye o öyle. bilemiyorum.

personal lubricant

2010-05-27T20:20:00.004+03:00

bazen çok bi deliriyorum olan bitene. kafam falan yanıyo. bunu biliyoruz. en güzel tepki siktirip gitmek olur gibi geliyo. hani literally. basayım gideyim bi yerde doktora falan yapayım - misal danimarkada. ve fakat üşeniyorum. olan biteni korumaya çalışmıyorum "aman kaybetmeyeyim" demiyorum ama üşeniyorum değişiklik yapmaya. kendi değişsin herşey. banane lan.

vohey

2010-05-26T21:06:00.002+03:00

çoğ iyi karpuz seçmişim lan.
şpak şpak diye vurarak. anlıyorum bu işten.
artık "iyi bir baba olucağıma" dair hiç bi şüphe kalmadı içimde.
öhm.

einherjar

2010-05-19T00:05:00.004+03:00

bozuk paralarla ilgili komplo teorim var: kimse cebinde bozuk para taşımayı sevmez. ağırlık yapar, değerinden fazla yer kaplar, vs. işbu sebepten ötürü de kimse cebindeki banknotu bozdurmak istemez. yine de bi sebepten bozdurursa da hemen o bozuk paraları elden çıkarmaya bakar. yani harcıycamız yoksa bile harcarız. ya da: bi tek ben yapıyorum lan bunu. evet. ama bence bu böyle merkez bankasının çok kıllı işlerinden biri. bence.

eskiden sabahları oyalanıp geceleri iş yapardım. şimdi sabahları oyalanıp geceleri uyuyorum.

gittikçe daha az seviyorum herkesi. hadi hayırlısı.

ölmeden önce yapmak istediğim bi kaç (bi çok) şey var. bunları yapmadan ölürsem pek bi üzülürüm. sanırm bu yüzden ki bi çok şeyi çabucak ve ardı ardına yapmak istiyorum. ne zaman ölüceğimi bilmediğimden kelli. bütün hayallerim, planlarım, uğraşlarım, ısrarlarım bu yüzden sanırm. ama ne gerek var lan. şimdi olmaz belki sonra olur, başkası olur, başka yer olur. gerçi ölünce de skimde olmaz lan. ne üzülücem. meh.

bi de bugün bi isteklerim ortadan kalkar gibi oldu. hepsi. hiç bişey istemedim bi süre. yapmayı sevdiğim şeyleri de. "banane lan, nolursa olsun" dedim. öyle kaldım uzunca bi süre. sonra canım erik istedi. geçti bütün isteksizlik hissi.

levent tekerrürden ibarettir

2010-05-16T23:07:00.002+03:00

şu hayattaki en büyük hayalim, bi şekilde kötü ilişkim/iletişimim olmuş kişilerin yaptıkları şeylerden dolayı bi noktada "pişmanlık" denilen şeyi çok güzel bi düzeyde yaşamaları. "hassiktir ya" desinler bi içtenlikle, sonra devam etsinler çok süper hayatlarına. böyle de tertemiz bi kafam var.

is this it

2010-05-09T22:11:00.004+03:00

hiç istemediğim şeyler yapıyorum.
sonra geri almaya çalışıyorum. sonra onu da yapamıyorum.
sıçınca sıvıyorum ancak. toparlayamıyorum. oluruna bırakamıyorum.
her yönden sıkışıyorum. ders çıkaramıyorum olan bitenden;
sonuç yok keza hiç. ya da var ama ben istemiyorum.
unutmuşum böyle durumlarda ne yapıldığını.

pişmanlığın özetini okuduk birlikte.

manşet

2010-04-28T10:33:00.002+03:00

henüz tam olarak uyanamamış ve kahvaltı yapmamış bi şekilde dışarı çıktığımda herşey çok garip geliyo bana. demin yumurta almak için gittiğim markette "KAKOA'nız yok mu? kakoa yok mu acaba?" diye boşluğa sorular yollayan bi teyze vardı. kakoa.

eskiden yamuk yumuk olan sebzelere "hormonlu bu amuğa koyim" diyen insanlar şimdi özellikle o yamruları seçip "ohh. organik.." diyolar. nerden nereye arkadaş.

jamie oliver'ın programını izleyip bi de üzerine arkadaşımın fotoğraf albümünü görünce ciddi ciddi bi sahil kasabasına yerleşmeyi düşünmeye başladım. çok hayal kuruyorum.

şokşokşok

2010-04-26T20:49:00.004+03:00

haberleri pek izlemiyorum. okumak falan daha kolay geliyo. iyi ki de izlemiyomuşum. baya acıklı lan haber bültenlerinin geldiği durum. stephen hawking'in yaptığı "uzaylılar var olum" temalı açıklamayı uğur dündar muhteşem tonlamalarla duyurduktan sonra haber için kullanılan prometheus & bob görselleri beni benden aldı. teaallaam.

multitasking

2010-04-18T23:22:00.003+03:00

sushi yaptım bugün. güzel de oldu. yendi yani. kolaymış da. yaparım ben daha. uramaki yapamadım ama onu da yapıcam. kararlıyım.

bi kaç sene önce ilerde ne yapıcam diye hayal kurardım. şimdi o "ilerde" zamanı geldi. hala hayal kuruyorum: bi film izliyorum. ordaki karakterin yaşam tarzı güzel gözüküyo. "ben de böyle mi takılsam. yaparım lan aslında." diyorum. sonra başka bişey geliyo aklıma. yine kararsız kalıyorum. napsam lan?

bugün yaptıklarımı, bu yıl yaptıklarımı, nebiliyim mesela 1 ay sonra yapamıycak olma olasılığı, ne fena bi düşünce lan. ne acayip oldu lan herşey bi kaç ayda. piuuu.

deception

2010-04-15T23:46:00.004+03:00

daha önce bi kaç defa yazmıştım: iradem oldukça yetersiz o yüzden bazı kararları kendi başıma alamıyorum yapmam gerekeni yapamıyorum bazen diye. o zaman işte hedef koyuyorum önüme; "şöyle olursa böyle yapıcam", "bu gerçekleşirse şunu yapıcam" falan diye. hani verdiğim kararın sorumluluğu bende olmasın da ne olursa olsun gibi.

o sözlerden birinin vakti yaklaşıyo. tarih vererek düşünmüştüm bi sefer. hani "şu zamana kadar şöyle olursa, şunu yaparım." dedim. ordaki "şu zaman"a çok az zaman kaldı. biraz götüm atmaya başladı acaba yapamıycam mı diye. ama görücez bakalım.

ve de ne demiş barney:
a lie is just a great story someone ruined with the truth.

pew pew pew

2010-04-14T22:54:00.003+03:00

asistanlığın en boktan yan etkisi:
iş yapabilmekten ziyade yapılan işleri eleştirebiliyorum.
hani hala tek tük iş çıkarabiliyorum ama.
pek bi yetersiz görmeye başladım kendim.
bişeyler yapayım bu sıralar.

parasetamol

2010-04-13T00:42:00.002+03:00

hayaller daha bi güzel hale geliyo; daha böyle çocuksu hayaller olmaktan çıkıp olası şeylere dönüşüyo. o zaman biraz büyüyomuşum gibi oluyo. güzel oluyo. yine de şimdiki durumda pek olası değil bu hayaller. uzak hayaller ya da. ama olur mu olur çok sonra bi ara. beklemek lazım.

bi de bahar nezlesi polenden falan değil arkadaş! "bahar geldi. güneş açtı. hobarey!" diye ankara soğuğunda ince bi ceketle dışarı çıkan insandan dolayı daha ziyade.

lan

2010-04-08T00:46:00.001+03:00

bi yemek yapıp da fotoğrafını koymamışım buraya çok uzun zamandır. halbuse çok fazla yemek yapıyorum son 1-2 aydır. catering bile yaptım ufak çapta da olsa.
bu işi halledeyim en kısa zamanda.

dicitıl

2010-04-05T19:36:00.003+03:00

diyelim ki;
aynı evde yaşıyosun bi şekilde bisürü ortak şey var. aynı odaları kullanıyosun aynı banyoda duş alıyosun aynı dolaptan yemek alıyosun vs. burda mahremiyet artık pek yok di mi? yani aslında hala bi taraf için kişisel sayılabilcek bişey karşı tarafın eline kaza eseri (başka bişeyler ararken) geçerse bu sorun olmuyo di mi? yani filmlerde öyle oluyo en azından. ehe mehe diyip geçiliyo ya da plot twist ise ufak bi tartışma olup hemen tatlıya bağlanıyo. henüz başıma gelmedi böyle bişey. ama olur olur.

aynı bilgisayarı kullanıyosun, peki, o zaman da mahremiyet bi nebze azalmıyo mu? yine benzeri bi olay olursa, o zaman sorun olmıycak mı karşı tarafa "şunları buldum" demek? hani "bambaşka bişey arıyodum kendi dosyalarımı ama şu dosya haşırt diye karşıma çıktı." olabilir lan. olmaz değil. ama sorun olur mu onu bilemiyorum henüz.

untangle

2010-03-23T18:14:00.003+02:00

ben evde yokken annem odamı temizlemiş. aylardır "temizliycem" "toplıycam tamam" dediğim yatağımın yanındaki masayı ve üzerindekileri de düzenlemiş. sonra nerden bulduysa benim bi kaç sene önce bi otelden aldığım "lütfen odamı temizleyiniz" yazılı kartonu bulmuş, kapımın koluna asmış. sonra da evden çıkmış.
otelde gibi oldu. güzel oldu. otel seviyorum. otel.
espri de yapıyomuş annem. ehe. ehem.